Osmaniye’nin yakın tarihinin ilginç şahsiyetlerinden biri de Kütükçü Kerim’dir. Onun hakkında anlatılanlardan ve öğretmen Ahmet Kılıç’ın yazdıklarından başka çok şey bilinmemektir. Anlatılanların ve yazılanların çoğu da doğru değildir.
Kütükçü Kerim’in evlatlarından Nevzat Erturhan’ı 2008 yılında Ankara’da, evinde, ağabeyim merhum Ahmet Nuri İpek’le ziyaret ettim. Onun verdiği bilgiler ve belgelerle babası Kütükçü Kerim’in hayat hikâyesini daha derli toplu inceledim.
1899 yılında Giresun Alucra’da dünyaya gelen Kütükçü Kerim ilçede “Seyyithanoğulları” diye bilinen ailedendir. Adı Abdülkerim Erturhan olan bu ilginç şahsiyet Osmaniye’de “Kütükçü Kerim” diye bilinir.
İkinci Dünya Savaşı’ndan önce, silah namlularının yapımında ihtiyaç duyulan ceviz kütüklerini; Konya/Ereğli, Ermenek, Isparta, Gevaş, Adilcevaz, Elazığ, Hekimhan, Arapkir, Darende, Kahramanmaraş ve Osmaniye dağlarından kestirip kütük haline getirerek Almanya, Polonya ve İtalya’ya ihraç etmiştir.
1934 yılında Osmaniye’ye gelen Kütükçü Kerim, güçlü kuvvetli işçileri ile kestirdiği ceviz kütüklerini önce depo etmiştir. Zorkun’a, Küreci’ye, Mitisin’e yaptırdığı kamyon yolunda, kamyonlar ve öküzlerin çektiği kağnı arabaları ile ceviz kütüklerini Osmaniye İstasyonuna getirmiş, oradan trenlerle Taşucu Limanına nakletmiş, gemilerle Avrupa’ya ihraç etmiştir.
1939 yılında İkinci Dünya Savaşı’nın çıkması üzerine ceviz kütüklerinin yasaklandığını bildiren 1935 tarih ve 2638 sayılı Bakanlar Kurulu kararını gerekçe gösteren Başbakanlık ihracata izin vermemiştir. Topladığı 500 ton ceviz kütüğünü ihraç edemeyen Kütükçü Kerim iflas etmiştir.
1946’da “Misafir Osmaniyeli” imzasıyla Başbakanlığa yazdığı dilekçe ile depoladığı ceviz kütüklerini ihraç edemediğini, Türkiye’de değerlendiremediğini belirterek ihracat iznini tekrar etmiştir.
Aynı yıl Osmaniye’ye gelen Kütükçü Kerim Kaymakamlığa verdiği dilekçe ile çocuklarına bakamaz hale geldiğini söyleyerek destek istemiştir.
Kütükçü Kerim’e Ankara sessiz kalmıştır ama Osmaniye destek vermiştir.
Kaymakamlığa verdiği dilekçeye Osmaniye Belediyesi ve muhtarları; “Osmaniye’ye 8 saat mesafeli Zorkun yolunu yaptırarak memlekete unutulmaz hizmet eden Abdülkerim Erturhan’a” destek olunmasını istemiştir.
Daha sonra eşinin memleketi olan Karamana giden Kütükçü Kerim, kurduğu elma bahçesinin ve yetiştirdiği yarış atlarının geliri ile ailesini geçindirmiş 1978’de Karaman’da vefat etmiştir.
46 km kamyon yolunu yaptırarak Zorkun’un modern bir tatil merkezi olmasına katkıda bulunan, çalıştırdığı işçilerle müteşebbis örneği olan Kütükçü Kerim’in hikâyesi bilinmelidir.
Osmaniye’de yakası açılmamış daha ne hikâyeler var, kim bilir?
