Osmaniye’nin en bilinen yaylalarından biri olan Zorkun Yaylası, bu kez doğa manzaralarıyla değil, geçmişe uzanan şiirsel bir anlatımla gündeme geldi. Muhittin Nalbant ile birlikte hazırlanan “Zorkun’um Eski Duygular” başlıklı çalışma, yaylanın hafızalarda bıraktığı izleri ve nostaljik yaşam kültürünü yeniden hatırlattı.
Metinde, eski evlerin gıcırtısı, sisli yollarda yürüyen insanlar ve yağmur sonrası toprak kokusuyla birleşen doğal atmosfer, Zorkun’un geçmiş yıllardaki yaşamını gözler önüne seriyor. Yaylada zamanın daha yavaş aktığı, insanların birbirini selamladığı ve yaşamın daha sade olduğu dönemler duygusal bir dille anlatılıyor.
Odun ateşinde pişen çaylar, taş fırınlarda yapılan ekmekler ve Fatma Bacı’nın taptaze sebzeleri gibi detaylar, bölgenin sadece bir yayla değil aynı zamanda güçlü bir yaşam kültürü olduğunu ortaya koyuyor. Faruk’un fırınından yayılan ekmek kokusu ve mahalle aralarındaki samimi sohbetler, geçmişin sıcaklığını bugüne taşıyor.
Karanlıkdere’nin sesi, Mitisin yamaçlarından yükselen sis, Karıncalı’da yankılanan eski zamanlar ve Olukbaşı Yaylası’nın serinliği, Zorkun’un doğal zenginliğini güçlendiren unsurlar arasında yer alıyor. Şenliktepe ve Keldaz gibi noktalar ise yaylanın sosyal ve kültürel belleğini tamamlayan önemli alanlar olarak öne çıkıyor.
Şiirsel anlatım boyunca Zorkun’un sadece bir yerleşim alanı değil, aynı zamanda insanların huzur bulduğu, sıla özlemini giderdiği ve geçmişle bağ kurduğu bir “gönül durağı” olduğu vurgulanıyor. Doğası, insan ilişkileri ve hatıralarıyla Zorkun Yaylası, Osmaniye’nin en özel değerlerinden biri olarak bir kez daha hatırlatılıyor.
Muhittin Nalbant’ın duygusal dizeleri, yaylanın geçmişten bugüne taşıdığı kültürel dokuyu güçlü bir şekilde yansıtırken, bölgeye dair nostaljik ilgiyi de yeniden canlandırıyor.
